Consumentenvertrouwen, of een moertje, schroefje, een paar sleutels

Op Radio 1 was vandaag het magere consumentenvertrouwen in Nederland weer onderwerp van gesprek. Van Raaij, hoogleraar economische psychologie aan de Universiteit van Tilburg, stond de interviewer te woord. Hij stelde dat wanneer het consumentenvertrouwen in de economie drie-, vier maanden negatief is, dit de persoonlijke uitgaven van de consument eveneens negatief beïnvloedt. 'De koopkracht daalt, de huizenmarkt stagneert en het gaat slecht met de Amerikaanse economie', klonk in een volgend item. 'De regering zou moeten ingrijpen om een recessie te voorkomen', was weer wat later te horen.

Oké. Een jongeman zit achter zijn bureau. Krappe studentenbeurs, ramsj- en antiquarische boeken in zijn boekenkast, brood van 39 cent (was een maand geleden nog ongeveer een kwart goedkoper), appelstoop van 59 cent, verstelde tas, verstelde broek en theezakjes gebruikt hij minstens tweemaal. In de horeca is de koffie is stukken duurder gewoorden: twee weken terug betaalde je nog € 1,80 of € 1,90 voor een capuchino, nu zeker € 2,10. Absurd, want die meerprijs heeft geen enkele betrekking op de kwaliteit van de koffie. Ook zou het fijn zijn hierbij nog even de Gulden te memoriseren uit de tijd dat het leven nog betaalbaar was, maar dat schijnt niet meer te mogen.

Oké. Een jongeman zit achter zijn computer. Een restje studiefinanciering rest, ramsj- en antiquarische boeken in zijn boekenkast, brood van slechts 39 cent (dat kan zeker vier keer duurder), appetijtelijke appelstroop, een prima tas, een vintage broek, de, bij de makelaar gekochte thee is zo goed dat die meermaals te gebruiken is. De supermarktkoffie van de AH kan er nog best mee door als je geen hoge eisen stelt. De gulden is een gulden herinnering. De jongeman denkt aan zonnebloemen.

Een makelaar in thee & koffie, die om 'eventueel wat kleingeld' vroeg, zei: 'dat is een goed begin voor een gedicht'. De taalboer die deze makelaar in thee & koffie daarvoor vertelde slechts een schroefje, moertje en een paar sleutels in zijn portemonnee te hebben, mompelt als hakkelend antwoord: 'Ja, ja, dat zou misschien wel kunnen, ja'. Daarop stopt hij vluchtig de thee in zijn verstelde tas, zoals je een papiertje onhandig in een te vol borstzakje frommelt.

Thuisgekomen vinkt de taalboer zijn taken af: tas hersteld, broek gelapt en thee gekocht. Hij geniet het brood met beleg en drinkt twee tellen lang koffie met iemand die in klanken handelt. Daarna rusten zijn vingers weer op de toetsen. Als zij er even later vanaf vallen, denkt hij nog een poosje terug aan de makelaar in thee & koffie. Hij denkt aan het onberispelijke schort, aan de torenende figuur achter de toonbank. Aan de uitgestalde bonbons, de geur van verse koffiebonen, aan de mond die de thee alweer op zijn tong heeft liggen.

Schroefje, moertje, een paar sleutels
gedicht voor een makelaar in thee & koffie

Mijn portemonnee is leeg, in het muntenvakje
geen munten, want de portemonnee is leeg
zoals geen briefjes naast het rijbewijs zitten
in een lege portemonnee, zegt men, zit niets.

Een waarheid als een koe. Koeien
worden in Europa twee euro per dag
gesubsidieerd, daarvan heet een Afrikaan
in Afrika te kunnen leven. Nee,

niets is niet iets.
Iets is iets
wanneer je het iets ziet
wanneer je het zoekt, noodt.

Waar mijn munten moeten, heb ik
bijvoorbeeld een schoefje, moertje,
een paar sleutels. Daarmee open ik deuren,
verbind ik eindjes aan elkaar.